Οι περιπέτειες του Ζαν Μπουκλί

Ο μακρύς δρόμος τις διάδοσης της αδελφότητας από τον Ζαν Μπουκλί ήταν γεμάτος προκλήσεις και κακουχίες που δυσκόλευαν το έργο του και τον αποσπούσαν από τον στόχο του. Όταν έφυγε από την πόλη που γεννήθηκε την Μπουκλαϊδα η μια ατυχία έφερνε την άλλη ήταν χειμώνας κ μάλιστα ο πιο βαρύς εκείνης της εποχής . Ο Ζαν Μπουκλίς δεν το έβαλε κάτω περπάτησε μέσα στο κρύο, ανέβηκε βουνά, κολύμπησε σε ποταμιά για να διαδώσει την αδελφότητα και να μπορούμε σήμερα να χαιρόμαστε τις μπούκλες μας ελευθέρα κ χωρίς να ντρεπόμαστε για αυτές.

Η χειρότερη δοκιμασία ήταν όταν ταξιδέψε με πλοίο. Το πλοίο έπεσε σε μια τρομερή καταιγίδα, τα κύματα ήταν τόσο μεγάλα που κατάπιαν κυριολεκτικά το καράβι ευτυχώς ο Ζαν Μπουκλίς κ οι σύντροφοι του σωθήκαν ,όμως ναυάγησαν σε ένα νησί.

Το νησί φαινόταν σαν να μην το έχει κατοικηθεί ποτέ από την παραλία που εκεί βρισκόντουσαν φαινόταν στο ψηλότερο σημείο ένας βράχος που από εκεί θα μπορούσες να δεις όλο το νησί , η πυκνή του βλάστηση οι μπανανιές και όλα τα εξωτικά δέντρα με καρπούς που τους καλούσαν κοντά τους μιας και τα στομάχια τους παραπονιόντουσαν . πήγαν κοντά σε ένα δέντρο κ άρχισαν να τρώνε τους καρπούς του.

…σε λίγο η συνεχεία !!!

Η καταρα του Ζαν Μπουκλί

Μετά τον θάνατο του Ζαν Μπουκλί, η αδελφότητα έχασε προσωρινά την ισχύ της…. Οι μπουκλοφόροι ήταν πλέον υπό διωγμό και έπρεπε να κρύβονται…. Μια ισιωτική μανία είχε καταλάβει τους πάντες και η ζωή πια για τους μπουκλοφόρους είχε γίνει επικίνδυνη…
Ήταν αναγκασμένοι να κυκλοφορούν φορώντας σατανικές εφευρέσεις στα τιμημένα του κεφάλια – μπαντάνες, μαντίλια – οτιδήποτε μπορούσε να κρύψει τις ένδοξες μπούκλες τους… ήταν ο μόνος τρόπος να τις διατηρήσουν άθιχτες και να τις προστατέψουν από τον παραλογισμό του ισιώματος… οι συναντήσεις της αδελφότητας ήταν συχνές – αν και άκρως επικίνδυνες – και στόχος ήταν η συχνή ανανέωση των όρκων τους ενώπιον των θεών της μπούκλας, ότι θα συνεχίσουν να τους τιμούν και να διαδίδουν τη δόξα τους, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής τους…
Η αδελφότητα έκανε τα πάντα για να κρατηθεί ενωμένη σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς… Δεν είχαν όμως όλοι το ψυχικό σθένος… Υπήρξε Αυτός, του οποίου το όνομα δεν αναφέρθηκε ποτέ ξανά από την αδελφότητα, από την ημέρα που τους πρόδωσε… Έτσι, το όνομα του έχει πια χαθεί στα βάθη των αιώνων… Αυτός λοιπόν, όπως αποκαλείται στα μυστικά κείμενα της αδελφότητας, λιγοψύχησε κάτω από το βάρος του διωγμού και έκανε το αδιανόητο… Πάτησε τον όρκο της αδελφότητας και ΙΣΙΩΣΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ….
Την αποτρόπαια όσο και δειλή του αυτή πράξη τη μετάνιωσε σε μερικές ώρες… Όταν συναισθάνθηκε την φρικαλεότητα της πράξης του ο Αυτός πήγε γρήγορα να λούσει τα μαλλιά του, για να αποκαταστήσει το παλιό μεγαλείο των μπουκλωτών μαλλιών του… Ήταν όμως πια αργά… Οι θεοί της μπούκλας τον είχαν ήδη καταραστεί που πάτησε τον ιερότατο μπουκλωτό όρκο… Γρήγορα κατάλαβε ότι τα μαλλιά του θα παρέμεναν ίσια…. Απελπισμένος, άρχισε να δοκιμάζει ότι του ερχόταν στο μυαλό…. Προσπαθούσε να κάνει permanant, φόρμα… Τίποτα από αυτά δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα… Τα μαλλιά του δεν κρατούσαν πια τις μπούκλες, που τόσο απερίσκεπτα είχε απαρνηθεί…. Συγκλονισμένος, αποφάσισε να ξυρίσει τα μαλλιά του, με την ελπίδα να δει τα γνώριμα δαχτυλίδια που κάποτε πλαισίωναν το κεφάλι του, να το στολίζουν ξανά…
Ο όρκος όμως που πάτησε ήταν ιερότατος και η κατάρα πολύ βαριά, έτσι τα μαλλιά που ξαναφύτρωσαν ήταν πιο ίσια από ποτέ… Μάλιστα, μάκραιναν τόσο απελπιστικά γρήγορα, που σχεδόν πνιγόταν μέσα σε αυτή την θάλασσα από ίσια μαλλιά, τα οποία έπρεπε να κονταίνει σχεδόν κάθε εβδομάδα για να μη σκοντάφτει πάνω τους….
Ντροπιασμένος και απόβλητος πια από την αδελφότητα της μπούκλας, Αυτός εξαφανίστηκε μια νύχτα, χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος πίσω του…. Κανείς δεν ξέρει πια από τότε τι απέγινε… Η αδελφότητα δεν ανέφερε ποτέ ξανά το όνομα του, αλλά η ιστορία του πάντα προκαλεί δέος στις επόμενες γενεές μπουκλοφόρων…