Ο μακρύς δρόμος τις διάδοσης της αδελφότητας από τον Ζαν Μπουκλί ήταν γεμάτος προκλήσεις και κακουχίες που δυσκόλευαν το έργο του και τον αποσπούσαν από τον στόχο του. Όταν έφυγε από την πόλη που γεννήθηκε την Μπουκλαϊδα η μια ατυχία έφερνε την άλλη ήταν χειμώνας κ μάλιστα ο πιο βαρύς εκείνης της εποχής . Ο Ζαν Μπουκλίς δεν το έβαλε κάτω περπάτησε μέσα στο κρύο, ανέβηκε βουνά, κολύμπησε σε ποταμιά για να διαδώσει την αδελφότητα και να μπορούμε σήμερα να χαιρόμαστε τις μπούκλες μας ελευθέρα κ χωρίς να ντρεπόμαστε για αυτές.
Η χειρότερη δοκιμασία ήταν όταν ταξιδέψε με πλοίο. Το πλοίο έπεσε σε μια τρομερή καταιγίδα, τα κύματα ήταν τόσο μεγάλα που κατάπιαν κυριολεκτικά το καράβι ευτυχώς ο Ζαν Μπουκλίς κ οι σύντροφοι του σωθήκαν ,όμως ναυάγησαν σε ένα νησί.
Το νησί φαινόταν σαν να μην το έχει κατοικηθεί ποτέ από την παραλία που εκεί βρισκόντουσαν φαινόταν στο ψηλότερο σημείο ένας βράχος που από εκεί θα μπορούσες να δεις όλο το νησί , η πυκνή του βλάστηση οι μπανανιές και όλα τα εξωτικά δέντρα με καρπούς που τους καλούσαν κοντά τους μιας και τα στομάχια τους παραπονιόντουσαν . πήγαν κοντά σε ένα δέντρο κ άρχισαν να τρώνε τους καρπούς του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου